مـی روم  خسته و افسرده و زار

سـویه منــزلگه ویــرانه ی خویش

بــه خــدا مــی برم از شــهر شمــا

 دل شــوریده و ویـرانه ی خـویش

                                         مــی برم ، تا که در آن نقطه ی کور

                                         شـست و شـویش دهم از رنگ گــناه

                                         شـست و شـویش دهم از لکـه ی عشق

                                         زیــن هـمه خــواهـش بیـجـا و تـبــــاه

مــی برم تـا زتو دورش ســازم

ز تو ، ای جــلوه ی امید محـال

مــی برم زنده به گورش ســازم

تا از ایـن پس نکنـد یــاد وصــال

                                         نـالـه مــی لــرزد ،مــی رقصد اشـک

                                         آه ،  بگـــذار کــــه بــگـریــزم مــــن

                                         ز تو ، ای چشــمه ی جـوشــان گـــناه

                                         شــایــد آن بــه کـــه بپـــرهیـزم مــــن

بــخــدا غنــچـه ی شــادی بودم

دسـت عـشق آمـد و ازشاخم چید

شــعله ی آه شـدم ، صـد افسـوس

عــاقبت بــند ســفر پــایــم بســت

                                        مـــی روم ، خنـده بـه لـب، خونین دل

                                        مــــی روم ، از دل مــن دسـت بـر دار

                                       مـــی روم ای امــید ِ عـبـث بـی حـاصـل