قرن هاست که پدیده ی ازدواج از روح تهی شده است ،

  زیرا مرد ، نفس زن را به کل نابود کرده است

  نه تنها نابود کرده ، بلکه در زیر خاک دفن شده است ، 

  نفس زن در زیر خاک می تپد ،

  از این رو زن در ابراز نفسانیت خود بسیار ظریف عمل می کند

  خاستگاهِ غر زدن های مداوم زن و استراتژی های زنانه یِ زن نیز همین است

  زن غر زدن را اختراع کرد ، زیرا مرد به او اجازه نمی داد تا احساساتش زا بی پروا

  ابراز کند ،

  زن مجبور بود که راه های غیر مستقیم را پیش بگیرد ،

  او باید به مرد ثابت می کرد که ارباب واقعی چه کسی ست ،

  این کشاکشِ هر روزه یِ زندگیِ همه یِ زن و شوهر هاست ؛

  نبرد برای احقاق مقام ِ اربابی و فرماندهی در خانه ،

  بالا خره فرمانده کیست ؟ زن یا مرد؟

  به این پرسش نمی توان پاسخ داد ،زیرا صورت مسئله اساسا" غلط است ،

  اگر عشقی در میان باشد آنگاه نه زن ارباب است و نه مرد ،

  بلکه عشق است که فرمان می راند ، عشق که باشد مرد و زن هر دو ،در عشق مستحل

  می شوند ،نا پدید می شوند .

  نه زن ارباب است و نه مرد ، عشق هر دو را در آغوش خود می گیرد

  اما هیچ کس برای عشق آمادگی نشان نمی دهد

  همه می خواهند مالک عشق و مالک معشوق ، هر دو ، باشند

  بنا براین ، زن را به سطح یک کالای و شئ تنزّل می دهند

  زن نیز مرد را به سطح یک وسیله پایین می آورد

  مرد و زن هر دو در این زمینه کاملا" موفق بوده اند ،

  به همین سبب

  مقام زن را تا حد کالای جنسی پایین می آورند و او را استثمار جنسی کرده اند ،

  مقام مرد را نیز تا حد ابزار اقتصادی پایین آورده اند و او را استثمار اقتصادی کرده اند

  بنا براین ؛

  وقتی بهای کالا و متاع را پرداخت می کنند ، زن بسیار مهربان می شود

  به محض پرداخت بها مرد دیگر آدم نیست ،

  مرد نیز هنگام طغیان نیازها و تمایلاتش ، مهربان می شود اما به محض ارضای تمایلاتش

  دیگر به زن اعتنایی نمی کند و به خواب زمستانیِ یک خرسِ قطبی فرو می رود .

  زن می داند که مرد با این شیوه یِ رفتارش ،او را همچون یک کالا و شئ بکار گرفته است

  زن این را می داند و از این موضوع رنج می برد و غر می زند .